Di çarçoveya bernameya betlaneya havînê de komeleyê ew organîze kir û fînanse kir SchMitt e.V. sê geryan ji bo malbatên bi zarok. 13 mezin û 17 zarok beşdar bûn. Li jêr raportek ji serokê komê Shamira Sandran heye:
"Gelek demjimêrek bi endamên malbatê û biyaniyan re li cîhek ji bo kuştina demê digerin, peydakirina cîh û bîranînek tije hêvî, şahî û kenê ku ew hez dikin dîsa û dîsa vegerin.
Sala 2024 e û betlaneya havînê ya şeş-hefteyê ya çaverêkirî di dawiyê de li dora quncikê ye... Her çend betlaneya havînê ya pêşbînîkirî ji bo piraniya xwendekar, zarok û hetta mamosteyan pir ceribandî xuya dike, ramana hebûna 42 rojên bê rutîn û berpirsiyarî çalakiyan dike. û dîtina bûyeran ji bo zarokên xwe hin dêûbavan ditirsîne.
Vê ramanê klûba me çêkir SchMitt e.V. şaş û fikirî. Ji ber vê yekê me dest bi çêkirina bernameyekê kir. Me geştên rojî li Steinhuder Meer, Girava Wilhelmstein û salona bajêr ya nû plan kir. Wekî hewildana yekem, me cihên nêzîktir, gihîştina hêsan hilbijart. Bi hêviya ku em dêûbav û malbatên eleqedar bibînin ku di betlaneyê de tiştek cûda bikin, me li ser vê projeyê xeber belav kir.
Em wek organîzator xema dayikên ku dixwestin sê û çar zarokên xwe bi tena serê xwe bînin, meraq dikir. Bi taybetî ji ber ku temen pir fireh bû. Digel ku me dixwest em pê ewle bin ku hemî zarok karibin bîranînên ku ew dikarin bi salan li paş xwe binihêrin çêbikin, ewlehiya wan yek ji pêşîniyên me yên herî mezin ma. Ji ber ku me dizanibû ku em ê bi tramvayê, trênê û bi otobusek 20 deqeyan bi rê ve bibin û bi kêmanî 15 hûrdem bimeşin, em ji zarokan re eleqedar bûn. Lê di paşerojê de em fam dikin ku em çiqas xelet bûn.
Zarok hemû bi heyecana ku li cîhekî nû nebûn, û ew ji îfadekirina wê heyecanê bêdilî bûn. Li gel van hemû hestan, wan wek ku ji wan re şîret kirin tevgeriyan. Lê ya herî girîng, wan ji hev re eleqedar bûn. Xwişk û birayên mezin ne tenê li xwişk û birayên xwe dinêrin, lê di heman demê de li hevalên piçûk ên nû ku wan çêkiribûn jî dinêrin. Dîmenek xweş bû ku di dawiyê de dît ku mirov bi qasî ku ji destê wan tê bi hezkirin û bi xeml tevdigerin. Zarok li aliyekî û dê û bav li aliyê din dîmenek wekhev xweş bûn. Li gel me dayikek ku nû bi malbata xwe re koçî Almanyayê kiribû. Piştî sohbetek din, wê eşkere kir
ji me re got ku mana wê ya du mehî ji bo wê ne pir razî bû û ku wê xwest ku vegere welatê xwe Afrîkaya Başûr. Ji ber nezanîna wê ya bi Almanî û mezinbûna xeleka heval û hetta nasên wê, yekrengiya jiyana xwe şîrove kir. Xwezî, koma me ji roja yekem ve civakek cihêreng bû. Ev îtîraf tenê bû sedema îtîrafên zêdetir ji dayikên ku di yekem hatina xwe de hest û tirsên bi heman rengî anîn ziman û qebûl kirin û razîbûna wan a dawî bi biryara xwe ya mayînê.
Ne tenê me ew û zarokên wan bi himbêza xwe pêşwazî kirin, lê kesên xerîb ên li otobusê, li trênê, li kolanan, ku ji çîrokên me nizanibûn, biryar dan ku hestek germ û xêrhatiniyê bidin wan. Rêwî bi kêliyên şêrîn û delal ên mîna van dagirtî bûn: zarok nedixwestin derkevin û dê û bav ji hevalên xwe re qala serpêhatiyê dikirin. Rojên ku bi kesên ku tenê 2 meh in li Almanyayê ne û yên ku li Almanyayê ji dayik bûne û heta niha van dîmenan nedîtine re derbas bûn, bi dîtin û dostaniya ku Saksonya Jêrîn pêşkêşî dike re derbas bûn."
